Vefa

VEFA
Artık kimse gerçekten birbirinden söz etmiyor; herkes vitrine bakıyor.
Oysa insan hâlâ acıyla şekilleniyor. Hayat vuruyor, öğretiyor ve biz buna “tecrübe” diyoruz. Değişen tek şey, acıyı gizleme biçimimiz…
Filtrelerle, gülücüklerle, “iyiyim” yalanlarıyla…
Ama umut hâlâ var.
Sessiz, inatçı ve küçük… Tuz gibi. Göze görünmez ama yokluğu her lokmada hissedilir. Umut bittiğinde, en kalabalık sofralar bile insanı doyurmaz.
Bugün insana verilen değer; takipçi sayısıyla, taşıdığı etiketle, banka hesabıyla ya da üzerindeki kıyafetle ölçülüyor.
Oysa paranın aziz ettiği insanı, gün gelir hayat zelil eder. Çünkü para sadece satın alır; karakteri asla.
Ve insan, günün sonunda sahip olduklarıyla değil, vazgeçtikleriyle sınanır.
İnsanlar ikiye ayrılır derler:
İşi varken yanında duranlar ve işi bitince seni tanımayanlar…
Bu ayrımı zaman değil, beklentiler şekillendirir. Ve herkes, bir gün gerçek yüzüyle ortaya çıkar.
Bir şeyi daha öğrendik bu çağda:
Bir insana vazgeçilmez olduğunu hissettirirseniz, çoğu zaman ilk vazgeçeceği insan siz olursunuz. Çünkü değerli hissetmekle kendini dokunulmaz sanmak arasındaki çizgi çok incedir. Ve ne yazık ki birçok insan bu ayrımı yapamaz.
Kazanmak uğruna etrafındakileri harcamak ise galibiyet değil; yavaş yavaş örülen bir yalnızlıktır.
Peki ya vefa?
Vefa artık hatırlanmıyor. Çünkü bedel istiyor… Sabır istiyor… Zor günde kaçmamayı gerektiriyor. İşte bu yüzden insana ağır geliyor ve çabucak terk ediliyor.
Oysa vefa; görüp de görmezden gelmek değildir.
Dost düşerken mazeret üretmemek, omuz vermek, kalbini ortaya koymaktır. Yaraya merhem olmak, uzanan bir el olabilmektir.
Bir kusurda insanı silmek, içindeki kini büyütmek, zamanı kollayıp intikam hissiyle yaşamak en kolayıdır.
Zor olan ise; bir hatayı affedebilmek, düzeltmeye çalışmak, bazen de görmezden gelebilmektir.
Bugün herkes kolay olanı seçiyor.
Sonra dönüp “İnsanlık bitti.” diyor.
Oysa biten insanlık değil; bizdeki sabırdır.
Hayır…
İnsanlık bitmedi, bitmeyecek.
İyi kalpli, vefalı ve karakterli insanlar var oldukça insanlık gönüllerde yaşamaya devam edecek.
Ve unutmayalım:
Vefasızlık bir tercihse, yalnızlık da onun kaçınılmaz bedelidir.
Velhasılıkelam, ne güzel söylemiş:
“Dil aslan gibidir, eşikte yatar; dikkat etmezsen başını yer. Dilinden çeken insan ne der, işit; bu sözü kulağına küpe et.”